Komentar Jelai Post
Bahagian paling penting dalam titah Sultan Pahang mengenai tanah negeri ialah penegasan bahawa penguatkuasaan mesti berjalan tanpa mengira kedudukan, pengaruh atau latar belakang pihak yang terlibat.
Di situ terletaknya ukuran ketegasan Pahang. Undang-undang mudah disebut sebagai prinsip, tetapi kewibawaannya hanya terlihat apabila tindakan menyentuh kepentingan pihak yang mampu memberi tekanan.
Memetik laporan Pahang Media bertarikh 1 Ogos 2026, Kebawah Duli Paduka Baginda Sultan Pahang Al-Sultan Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa Billah Shah Ibni Al-Marhum Sultan Haji Ahmad Shah bertitah:
“Dalam soal kedaulatan tanah dan maruah Negeri Pahang, pendirian beta tetap sama, undang-undang hendaklah ditegakkan tanpa gentar, tanpa pilih kasih dan tanpa sebarang kompromi.”
Titah ini meletakkan pentadbiran tanah pada kedudukan yang lebih besar daripada urusan aset. Apabila baginda menyifatkan tanah sebagai maruah negeri dan lambang kedaulatan, persoalan pencerobohan turut menjadi persoalan kemampuan kerajaan mempertahankan kuasanya secara sah.
Kerajaan yang membiarkan tanah dikuasai tanpa hak akhirnya berdepan masalah kewibawaan. Peraturan masih ada, tetapi pelaksanaannya boleh dipersoalkan. Lebih buruk jika tindakan hanya berkesan terhadap pihak yang lemah, sedangkan pihak berpengaruh mampu mengelaknya.
Sebab itu, penegasan “tanpa pilih kasih” mempunyai makna besar. Ketegasan kerajaan perlu diukur melalui keseragaman tindakan. Prinsip yang digunakan terhadap seorang individu mesti turut digunakan terhadap pihak yang mempunyai kedudukan atau kepentingan besar.
Dalam laporan sama, baginda menjelaskan bahawa operasi penguatkuasaan bertujuan mengembalikan hak negeri yang telah dirampas.
Penjelasan ini mengubah titik penilaian terhadap sesuatu operasi. Perhatian tidak boleh berhenti pada pihak yang dikenakan tindakan. Hak negeri yang terjejas sebelum tindakan diambil juga mesti dihitung.
Dalam perdebatan awam, kesan penguatkuasaan lebih mudah dilihat. Kehilangan penggunaan tanah boleh dirakam dan diceritakan. Sebaliknya, hak negeri yang terhakis akibat penguasaan tanpa kebenaran kurang mendapat perhatian kerana kesannya tidak semestinya muncul dalam satu gambar atau rakaman.
Ketidakseimbangan inilah yang boleh menyebabkan penguat kuasa dianggap sebagai punca masalah, sedangkan tindakan mereka dibuat untuk menangani pelanggaran yang telah berlaku.
Dari sudut pentadbiran, penguatkuasaan terhadap pencerobohan ialah tanggungjawab yang betul. Membiarkannya berterusan bermakna kerajaan menanggung pelanggaran itu dan menghantar isyarat bahawa peraturan boleh diketepikan.
Namun, kekuatan tindakan kerajaan tetap bergantung pada fakta dan proses. Status tanah, asas tindakan serta pematuhan kepada undang-undang ialah perkara yang membolehkan ketegasan dipertahankan apabila dicabar. Titah baginda memberikan arah yang jelas; pentadbiran pula bertanggungjawab menterjemahkannya melalui pelaksanaan yang teratur.
Penghargaan baginda kepada Kerajaan Negeri, UPNP, pentadbiran tanah dan agensi penguat kuasa perlu dibaca dalam hubungan tersebut. Baginda mengiktiraf keberanian, integriti dan profesionalisme mereka. Ketiga-tiganya diperlukan serentak, keberanian untuk bertindak, integriti untuk tidak memilih pihak, dan profesionalisme untuk memastikan tindakan mempunyai asas yang kukuh.
Teguran baginda terhadap pihak yang berselindung di sebalik pertubuhan, pentas politik atau pengaruh tertentu pula menunjukkan bahawa isu tanah turut berdepan perebutan persepsi.
Sesuatu tindakan boleh mempunyai asas pentadbiran, tetapi cuba dilemahkan melalui cerita yang mengelirukan masyarakat. Apabila kekeliruan itu digunakan untuk menggalakkan penerokaan haram atau melindungi penceroboh, kesannya melangkaui bantahan terhadap satu operasi. Ia mencabar keupayaan kerajaan melaksanakan undang-undang.
Di sinilah perlu dibezakan antara mempertikaikan tindakan melalui saluran yang sah dengan menghasut orang ramai supaya menolak penguatkuasaan. Yang pertama membolehkan keputusan diuji. Yang kedua boleh memanjangkan pelanggaran dan menyukarkan penyelesaian.
Keseluruhan titah ini memperlihatkan pendirian Istana yang tegas terhadap hak negeri, di samping mengiktiraf peranan kerajaan dan penguat kuasa dalam mempertahankannya.
Bagi Kerajaan Pahang, implikasinya jelas. Tekanan tidak boleh menentukan siapa yang dikenakan tindakan. Bagi penguat kuasa, setiap tindakan mesti cukup kukuh untuk dijelaskan dan dipertanggungjawabkan.
Kewibawaan Pahang akan terlihat apabila kedua-dua perkara itu dipertahankan: kerajaan tidak tunduk kepada pengaruh, dan penguatkuasaan terus berpegang pada undang-undang.